செவ்வாய், ஏப்ரல் 25, 2017

என் மகளின் பூப்புனித நீராட்டுவிழா நடைபெற உள்ளது அனைவரும் வருகை தந்து வாழ்த்திட வேண்டும்.








சிந்தாந்தச் செம்மணி முனைவர் பழ. முத்தப்பன் அவர்களின் 71 ஆம் பிறந்தநாள் விழா

என் தந்தையாரின் எழுபத்தொன்றாம் பிறந்த நாளை அடியார் திருவிழாவாகக் கொண்டாட உள்ளோம். அனைவரும் வருக.




தமிழ்ப் படைப்புலகில் எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன்



05_D_Jayakanthan_vg
எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன் தமிழ்ப் படைப்புலகின் மிகச் சிறந்த அடையாளம். அவருக்கு முன்னும் அவருக்குப் பின்னும் எவ்வெழுத்தாளரும் அடைய முடியாத உயரங்களை, தனித்தன்மைகளை, புதுமைகளை  வல்லமைகளை அவர் செய்தார் அல்லது அவரின் எழுத்துகள் செய்தன.
சிலப்பதிகாரமும் மணிமேகலையும் இரட்டைக்காப்பியங்கள் என்று அழைக்கப்பெறுகின்றன. சிலப்பதிகாரக் கதையின் தொடர்ச்சி மணிமேகலைக் காப்பியம். சிலப்பதிகாரக் கதையில் கோவலன், கண்ணகி ஆகியோர் வாழ்நாளின் இறுதியைத் தொட்டுவிடுகின்றனர். முக்கியப் பாத்திரங்களுள் ஒன்றான மாதவி மட்டும் என்ன ஆனாள் என்பது தெரியாமல் சிலப்பதிகாரம் முற்றுப் பெற்றுவிடுகிறது. கோவலன், கண்ணகி இறப்பிற்குப் பின்னான மாதவியின் வாழ்க்கையை விரிக்க முயன்று மணிமேகலையின் கதையை வளர்க்கிறது மணிமேகலைக் காப்பியம். ஒரு பாத்திரம் அழிந்து கரைந்து போகும்வரை படைப்பாளனால் அப்பாத்திரம் வளர்த்தெடுக்கப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. இதே நிலையை உரைநடைக்குள் கொண்டு வந்தவர் எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன். கங்கையின் நிறைவு வரை அப்பாத்திரத்தை வளர்த்தெடுத்தார். அக்னிப் பிரவேசம் என்ற சிறுகதையில் பெயரற்றவளாகப் பிறந்த இப்பாத்திரம், சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் நாவலில் பெயர் பெற்று குடும்பம் பெறாமல் அலைப்புறுகிறது. கங்கா எங்கே போகிறாள் நாவலில் குடும்பத்தைப் பெற்று கங்கை என்னும் புண்ணிய நதிக்குள் இனிய மோனத்தில் சாந்தி பெறுகின்றது.
ஆனந்தவிகடனில் அக்னிப் பிரவேசம் சிறுகதை வெளிவந்தது. தினமணிக் கதிரில் அது சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் கதையாக வளர்ந்தது. அதனைத் தொடர்ந்து குமுதத்தில் கங்கை எங்கே போகிறாள் என்ற நாவலாக நிறைந்தது. ஒரு எழுத்தாளன் ஏதோ ஒரு பத்திரிக்கைக்கு மட்டும் தாலி கட்டிக்கொள்கிறவன் இல்லை என்பதையும், ஏதோ ஒரு வட்ட வாசகர்களுக்கு மட்டுமே உரியவன் என்பதையும் தகர்த்தெறிந்த எழுத்து விடுதலை பெற்றவர் எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன். ஒவ்வொரு பத்திரிக்கையில் ஒவ்வொன்றையும் எழுதினாலும் வாசகர்கள் அந்த அந்தப் பத்திரிக்கையில் எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தனைத் தொடர்ந்தார்களே. இந்த எழுத்துச் சக்திக்கு இணையாகத் தமிழ் மொழியில் தற்கால படைப்பாளர் எவரும் இல்லை என்பதை எண்ணிப்பார்க்கின்றபோது எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தனின் எழுத்தாளுமை தெரியவருகிறது.
‘அக்னிப் பிரவேசம்’  என்ற சிறுகதையில் பெயர்கூட அவசியமில்லாத ஒரு அவளாய்த் தேனர்றி கங்கையில் சங்கமிக்கிறவரை ஒரு முழுவாழ்வு பெற்ற பூரணத்துவம் பெற்ற ஒரு பாத்திரம் – ஒரு விசேசமான, விபரீதமான யுகத்தில் தோன்றிய இந்தியப் பெண்களின் பிரதிநிதி, இவளை ஒரு விரக்தியுற்ற, வாழ்வின் உறுத்தல்களை மறக்க முயல்கிற மனோவியாதிக்காரியாகத்தான் ‘சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்’ நாவலில் விட்டிருந்தேன். அது அவளுடைய முடிவாகிவிடுவதில் வாசகர்களுக்கோ எனக்கோ துளிகூட சம்மதமில்லாமலிருந்தது போலும்…..
யோசித்துப் பார்த்தால் அதுவே ஒரு முடிவாகிவிடக் கூடாது- ஒரு பெண்ணுக்கோ, ஆணுக்கோ வாழ்க்கையில் விரக்தியும் சோகமும் முடிவாகிவிட்டாலுங்கூட, அப்படியொரு விரக்தியில் ஒருவரின் வாழ்க்கை முடிவு பெற்று விடுவதை மனிதமனம்  கொண்டோர் விரும்ப முடியாதுதான் என்பதை நானும் உணர்ந்தேன். கங்கா கதையில் மட்டுமில்லாது கதாசிரியனுக்கும் ஒரு பிரச்சனையாகிப்போனாள்.
தினமணிக்கதிரில் தொடர்கதையாக சி.நே.சி மனிதர்கள் நாவலை எழுதி முடிக்கும்போது, காலத்தின் அலைகளால் எற்றுண்ட மோதி மூழ்கிய போக்கில் மிதந்த எதிர்த்து ஓய்ந்த ஓர் ஆன்மாவின் கதை இது என்று இறுதியாகக் குறிப்பிட்டிருந்தேன். ஆனால் இந்த முத்தாய்ப்புக்கு வரவேண்டுமானால் இன்னும் சொல்லப்பட வேண்டியது இவள் வாழ்க்கையில் நிறைய இருக்கவெண்டும் என்று எனக்கே தோன்றியது. அவ்வாறு நிறைய நிறைய இவளைப் பற்றி யோசிக்க யோசிக்க எனக்கு மிகுந்தது (கங்கை எங்கே போகிறாள் – முன்னுரை) என்ற பகுதியைப் படிக்கும்போது தான் படைத்த பாத்திரத்தை ஒரு நல்ல முடிவை நோக்கி நகர்த்த வேண்டிய அவசியம், அதுவரை அதனை வளர்த்தெடுக்கவேண்டிய தாய்மைப் பொறுப்பு ஒரு எழுத்தாளரிடம் இருந்திருப்பதை அறிந்து கொள்ளமுடிகிறது.
Siragu jeyakanthan2
மேலும் தன் படைப்பின் முன்னுரைகளால் தன் படைப்புகளைக் காரண காரிய மிக்கப் படைப்புகளாக் காணவைக்கும் அரிய விமர்சனப் பார்வை ஒரு எழுத்தாளரிடம் இருந்தது என்பதற்கு என்றைக்கும் அடையாளம் எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன் மட்டுமே. அவரின் முன்னுரைகளே தனிப் படைப்புகளாக விளங்குகின்றன.
கங்காவை புண்ணிய நதியாம் கங்கைக்குள் அடைந்துப் புனிதப்படுத்திக்கொண்ட எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன்  இப்பாத்திரத்தின் இணையாக சித்திரிக்கப்பட்ட மிஸ்டர் பிரபு என்ன ஆனார். அவரின் கதையும் இந்த மூன்று படைப்புகளிலும் வளர்த்தெடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டுமல்லவா. அப்பாத்திரமும் ஒரு நிறைவை எட்டியிருக்க வேண்டுமல்லவா? இதுபோன்றே கங்காவையும், பிரபுவையும் இணைக்கோடுகளாக பல சந்தர்ப்பங்களில் ஆக்கிய எழுத்தாளர் ஆர்.கே.விஸ்வநாத் என்ற பாத்திரமும் ஒரு நிறைவை எட்டியிருக்க வேண்டுமல்லவா? இவ்விரு கேள்விகளில் இரண்டாம் கேள்விக்கு முன்னதாக பதில் சொல்லிவிட முடியும். ஆர்.கே. விஸ்வநாத் என்ற கற்பனை சார்ந்து படைக்கப்பெற்ற எழுத்தாளரும், ஜெயகாந்தன் என்ற எழுத்தாளரும் வேறு வேறானவர்கள் அல்லர். அவர் என்று பிறந்தாரோ அன்றே இவரும் பிறந்தார். அவர் என்று நிறைந்தாரோ அன்று இவரும் நிறைந்தார். இப்பதிலை உணர்வுப் பூர்வமாகவும் படித்துக் கொள்ளலாம், வெறும் சொற்களாகவும் படித்துக்கொள்ளலாம். எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தனுடன் பழகியவர்களுக்கு இவ்விரு பாத்திரங்களையும் வேறு பிரித்து அறிய முடியாது. வேதனை சொல்லி முடியாது. படித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அவரின் கரங்கள் மீசையை வருடிவிட்டுக்கொண்டு இருப்பதை உணரமுடியும். நமக்கு முன்னால் ஒரு எழுத்தாளர் சிம்மாசனத்தில் அமர்த்திருக்கிறார் என்ற கௌரவத்தை நாம் பெற முடியும்.
மிஸ்டர் பிரபு என்ன ஆனார், அவர் பைப்பைப் புகைத்துக்கொண்டு, கங்கைக் கரையில் நின்று கொண்டிருக்கிறார் என்று மூன்று படைப்புகளையும் படைத்துக்கொண்டிருக்கிறார் என்று கதை சொல்லிவிடுவார்கள். இன்னமுமா கால் கடுக்க கங்கைக் கரையில் மிஸ்டர் பிரபு நின்று கொண்டிருக்கிறார். எத்தனை காலம் நின்று கொண்டிருக்க முடியும். கங்காவின் கதை விரித்து விரித்து எழுதி அதனை நிறைவுக்குக் கொண்டுவர பாடுபட்ட எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன் மிஸ்டர் பிரபுவை ஏன் அம்போ என கங்கைக் கரையில் நிறுத்தியிருக்கிறார்.
பிரபுவை வைத்து அவர் மற்றொரு படைப்பினை எழுதத் திட்டமிட்டிருக்கவேண்டும் அல்லது பிரபுவின் வாழ்வினை நிறைவிக்கும் எண்ணம் அவருக்கு இருந்தது என்பதை கங்கை எங்கே போகிறாள் நாவலில் காணமுடிகிறது. காலம் வென்றிருந்தால் இன்னொரு இதழ் இதனைத் தூண்டியிருந்தால் மற்றொரு இணையற்ற படைப்பு கிடைத்திருக்க முடியும். கங்கை எங்கே போகிறாள் நாவலில் லட்சாதிபதிகள் என்று ஒரு கதை இடம்பெற்றிருக்கும். கங்காவின் வாழ்வை  அக்னிப்பிரவேசம் என்ற ஆனந்தவிகடன் சிறுகதை எப்படித் தொடங்கி வைத்ததோ அதே போல லட்சாதிபதிகள் கதை மிஸ்டர் பிரபுவின் வாழ்வை எழுதத்தொடங்கிய ஊற்றுக்கண். இந்தக்கதையும் ஆனந்தவிகடன் தீபாவளி மலரில் வருவதாக ஜெயகாந்தன் புனைகிறார்.
இந்த லட்சாதிபதிகள் என்னும் கதை இப்படித் தொடங்குகிறது, ‘எனக்குத் தெரிந்த லட்சாதிபதியின் கதை இது’.  இதனைத்தொடர்ந்து கங்கை எங்கே போகிறாள் நாவலில் நூற்றைம்பது பக்கங்கள் மிஸ்டர் பிரபுவின் வாழ்க்கையாக விரிந்திருக்கிறது என்பதை இந்நாவலைப் படித்தவர்கள் உணர்ந்திருக்க வாய்ப்புண்டு. இறக்கும் எண்ணத்துடன் செல்லும் மிஸ்டர் பிரபுவை எதிர்பாராமல் ஒரு குழந்தையின் பிறப்பு மாற்றிவிடுகிறது. ஆதரவற்ற அக்குழந்தையைத் தன் குழந்தையாக வளர்ந்தெடுக்கிறார் அந்த வளர்ப்புத் தந்தை. தனக்கான ஒரு ஒட்டுறவை ஏற்படுத்திக்கொள்கிறார் மிஸ்டர் பிரபு. மிஸ்டர் பிரபு எப்பவும் அந்நியப்பட்டவர். இந்த வாழ்வில் இருந்தும் அந்நியப்பட்டு, கங்காவுடன் காசிக்கு தேசாந்திரம் கிளம்புகிறார். இதோ கங்காவின் கரைவைக் கரையில் நின்று கொண்டு பார்த்த வண்ணம் நிற்கிறார். கால் வலிக்கிறது மிஸ்டர் பிரபுவுக்கு. எத்தனை மணிநேரம் மிஸ்டர் பிரபுவால் நிற்கமுடியும். பிரபுவுக்காக அவரின் நிறைவுக்காக மீண்டும் எப்போது உங்களால் எழுதமுடியும் ஜே.கே

காரைக்குடி கம்பன் கழக மே மாதக் கூட்டம் 2017

  

மே மாதக் கூட்டம் (2017)


எண்பதாம் ஆண்டுத் தொடக்க மாதக் கூட்டம்


கம்பன் புகழ்பாடிக் கன்னித்தமிழ் வளர்க்கும் காரைக்குடி கம்பன் கழகத்தின் முத்துவிழாப் புத்தாண்டில்

முதற் சிறப்புக் கூட்டம் 6-5-2017 ஆம் நாள் சனிக்கிழமை மாலை 5.30 மணிக்கு

கம்பன் அடிப்பொடி சா. கணேசன் முன்னாளில் கம்பன் புகழ்பாடிக் களித்த காரைக்குடி சிவன் கோயில் தெற்குவீதியில் அமைந்துள்ள

மீனாட்சி பெண்கள் மேல்நி்லைப்பள்ளி வளாகத்தில் நடைபெறுகிறது.

அவ்வயம் ஆழ்வார் ஆய்வுமையத்தினை நிறுவி ஆழ்வார்கள் அருள் அமுதத்தையும் கம்ப நாட்டாழ்வார் கவின் கவிக் கனிச்சாறையும் பல்லோரும் பல்லாண்டுகளாகப் பருகப் பெருங்கொடையளித்து வைணவப் பாற்கடலை வாய் மணக்க உண்டு செவி மணக்கச் சிந்தி மகிழும் செந்தமிழ்ப் பேரறிஞர்களுக்கு விருதுகளும் வழங்கிப் புரவலராக விளங்கவதோடு இப்போது எம்பெருமானார் எதிகட்கு இறைவனாம் எதிராசர் மதத்தில் புரட்சி செய்த மகான் இராமானுசர் ஆயிரமாம் திருநட்சத்திரத்திரப் பெருவிழாக்கண்டு நாமெல்லாம் மொண்டு உண்டு மகிழ நூற்றுப் பதினான்கு நூல்கள் எழுதி உடையவர் புகழ்பாடி உன்னதத் தமிழை உள்ளன்பால் வழுத்தி வாயினால் பாடி மனத்தினால் சிந்திக்கச் செய்து போய பிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும் தீயினில் தூசாகச் செய்தருளும் வள்ளல்

டாக்டர் எஸ். ஜகத்ரட்சகன் அவர்களின்

நற்றமிழ்த் தொண்டிற்கு நன்றி பாராட்டி

ஆழ்வார் அனுஜர்

எனும் விருதுப் புகழாரம் சூட்டி மகிழ்கிறோம்.

டாக்டர் சுதா சேஷய்யன் அவர்கள் தலைமையேற்று பாரட்டுரையும், ஆழ்வார் இராமானுஜர் அமுது உரையும் அருளிச்சிறப்பிக்கிறார்கள். அன்பர்கள் யாவரும் கலந்து கொண்டுக் கன்னித்தமிழ்ப் பருகிட வருக. வருக.

-----------------------------------------------------------------------------

நிகழ்ச்சி நிரல் (மாலை 5.30 மணி முதல்)

இறைவணக்கம்

செல்வி கிரேசி


வரவேற்பரை- 

திரு கம்பன் அடிசூடி பழ. பழனியப்பன்


தலைமை உரையும் பாரட்டுரையும்

ஆழ்வார் இராமானசர் புகழ் அருளுரையாய்

டாக்டர் சுதா சேஷையன்

ஆழ்வார் அனுஜர் விருது வழங்கல்

திரு. அரு. வே. மாணிக்கவேலு

விருதுரை ஆக்கமும் வாசித்தலும்

கவிஞர் கிருங்கை சேதுபதி

கம்பன் கழக முத்துவிழாத் தொடக்க வாழ்த்துரை

1947 ஆம் ஆண்டு ஒன்பதாம் ஆண்டுக் கமபன் விழாவில் திரு.விக. தலைமையில் பங்கேற்று வாழ்க உலகம் என வாழ்த்திய மூதறிஞர் கவிஞர்

ரெ. முத்துக்கணேசனார்


ஏற்புரையும் அமுத உரையும்

ஆழ்வார் அனுஜர் டாக்டர் எஸ். ஜகத்ரட்சகன்

நன்றியுரை

பேரா. மு.பழனியப்பன்.

விருந்தோம்பல்

நிகழ்ச்சி உதவி

நமது செட்டிநாடு மாத இதழ்

அருவே. மாணிக்கவேலு சரசுவதி அறக்கட்டளை

தம் தாயார் காரைக்குடி மெ.செ. அ.பழ. செட்டிச்சி ஆச்சி என்ற உண்ணாமலை ஆச்சி நினைவாக அவர்தம் புதல்வர் திரு. ப. அ. பழனியப்பன் (சோலை) உண்ணாமலை தம்பதியர்

செவ்வாய், ஏப்ரல் 04, 2017

செட்டிநாடும் செந்தமிழும் தந்த சோம. லெ

Siragu-chettinaadum-sentamilum1.jpg
சோம.லெட்சுமணன் செட்டியார் நூல்கள் க்கான பட முடிவு
‘‘எல்லா நாடும் தன் நாடாய், எங்கும் சுற்றி ஆராய்ந்து
நல்லார் பலரின் கருத்தையெலாம் நாளும் தேடித் தமிழ்மக்கள்
பல்லார் அறியச் செந்தமிழில் பண்பாய் உரைக்கும் என்நண்பன்
சொல்லால் அமுதை வெற்றிடுவோன் சோம லக்கு மணன்வாழ்க’’
என்று கவிமணி தேசிக விநாயகம் பிள்ளை ‘‘சோம.லெ’’ எனப்படும் சோம.லட்சுமணன் அவர்களைப் பாராட்டுகிறார். இப்பாடலில் பயண இலக்கிய முன்னோடியாக விளங்கியவர் சோம. லெ. என்ற குறிப்பு இடம்பெற்றுள்ளது. ‘‘பல்லார் அறியச் செந்தமிழில் பண்பாய் உரைக்கும் என் நண்பன்” என்று கவிமணி தன் நண்பனாக செந்தமிழ் வளர்ப்பவராக சோம .லெ அவர்களைக் காணுகிறார். சோம.லெ அவர்களுக்கும் செந்தமிழுக்கும் நீங்காத தொடர்பு உண்டு. அவர் எழுதிய செட்டிநாடும் செந்தமிழும் என்ற நூல் நகரத்தார்தம் தமிழ்ப்பணிகளை இனிய தமிழில் கணியன் பூங்குன்றனார் காலம் முதல் கவிஞர் கண்ணதாசன் காலம் வரையான கால எல்லையில் விவரிப்பதாக உள்ளது. இதே நூலின் தடத்தில் கவிஞர் கண்ணதாசனுக்குப் பின்னான காலத்தை எழுதுவதற்கான களம் விரிந்து கிடக்கிறது.
தனி ஒரு மனிதராக உண்மையைத் தேடி, தகவல்களைச் சேகரித்து, அரிய பயண கட்டுரைகளை, இதழியல் செய்திகளை, அறிஞர் நிகழ்வுகளை எழுதியவர் சோம. லெ. இவர் நூல்கள் எழுதுவதற்கு முன்பாகக் களத்திற்கே சென்று ஆய்வு மேற்கொள்ளுபவர். மேலும் தகவல்களைச் சிறு சிறு பைகளாகத் தொகுத்துச் சேமிப்பவர். அந்த அந்தப் பைகளை எடுத்தால் அவற்றில் இருந்து துறைதோறும் புத்தகங்கள் விரியும் என்ற அளவில் வகுத்தும் தொகுத்தும் எழுதும் மாண்பினர்.
நெற்குப்பையில் வாழ்ந்த பெரி. சோமசுந்தரம் செட்டியார், நாச்சம்மை ஆச்சியின் மகனாகப் பிறந்த இவர் தன்னூரான நெற்குப்பையில் நூலகக் கட்டிடத்தில் சிலையாகக் கொலுவிருக்கிறார். இவரின் மகன் சோமசுந்தரம் தன் தந்தையார் பெயரில் ஒரு நூலகத்தை அமைத்து அதில் அரசு கிளை நூலகம் இயங்க வாய்ப்பளித்துள்ளார். நெற்குப்பையின் நல்லூரணிக் கரையினில் அது ஊருணி நீர் நிறைந்த தர்மமாக விளங்கி வருகிறது.
சென்னை மாநிலக் கல்லூரியில் பொருளதாரப் பட்டப்படிப்பினைப் படித்த இவர், இதழியல் படிப்பினை மும்பை ஹாரிமன் கல்லூரியில் பயின்றார். சிறிது காலம் வேளாண் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்த இவர் அதன் பிறகு வணிகம் செய்ய பர்மா சென்றார். அப்போதுதான் உலகம் சுற்றும் ஆசை இவருக்கு ஏற்பட்டது. இங்கிலாந்து, சுவீடன், ஆஸ்திரேலியா, ஹவாய், ஜெர்மனி, அமெரிக்கா போன்ற பல நாடுகளுக்கு அவர் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டார். இப்பயண அனுபவங்களைக் கொண்டு பல பயண அனுபவ நூல்களை அவர் வரைந்தார்.
இவர் எழுதிய நூல்கள் மொத்தம் எண்பத்தைந்து ஆகும். இவற்றில் நாற்பத்தியிரண்டு நூல்கள் பயண இலக்கியம் சார்ந்தவை. உலகம் சுற்றிய தமிழர் ஏ.கே. செட்டியாரின் எழுத்தில் ஈர்க்கப்பெற்ற இவர் அவரின் வழியில் பல பயண நூல்களை வரைந்தார். ஏ.கே.செட்டியாரின் ‘அமெரிக்க நாட்டில்” என்ற நூலே இவரைப் பயணங்கள் செய்ய, பயண நூல்கள் எழுத ஆற்றுப்படுத்தியது.
Siragu-chettinaadum-sentamilum2
அமெரிக்காவைப் பார், ஆஸ்திரேலியாவில் ஒரு மாதம், உலக நாடுகள் வரிசை என்ற தொடராக பத்து நூல்கள் (கனடா, சுவீடன், தாய்லாந்து, இந்தோனேசியா போன்ற நாடுகளைப் பற்றிய பயண நூல்கள்), ஆப்பிரிக்க நாடுகள் வரிசை என்ற தொடராகப் பன்னிரு நூல்கள் (ஐக்கிய அரபுக் குடியரசு, ஆப்பிரிக்கா, நைஜீரியா போன்ற நாடுகள் பற்றிய பயண இலக்கியம்), உலக நாடுகள், பர்மா, இமயம் முதல் குமரி வரை, என் பிரயாண நினைவுகள், நான் கண்ட வெளிநாட்டுக் காட்சிகள் போன்ற பல பயண நூல்களை இவர் இயற்றியுள்ளார்.
இவரின் பயண நூல்களில் எழுதப்படும் நாட்டின் தொழில்வளர்ச்சி, வணிக நிலை, கல்வி மேம்பாடு, வேளாண் நுட்பங்கள், உணவு – பழக்க வழக்கம், பண்பாடு, இதழியல் துறை, வங்கித்துறை போன்ற பல வகை சார்ந்த செய்திகள் குறிக்கப்படுகின்றன. இதன் காரணமாக இவர் நாடுகளை வெறும் நாடுகாண் காதையாகக் காணாமல் நாட்டின் உள்ளும் புறமுமாக கண்டுள்ளார் என்பது தெரியவருகிறது.
தமிழகத்தின் பத்து மாவட்டங்கள் பற்றி இவர் எழுதிய நூல்கள் மாவட்ட ஆவணங்களாக விளங்குகின்றன. ‘நமது தலைநகரம்’ என்ற நூலும் தலைநகர் பற்றி பல தகவல்களை வழங்குகிறது.
இவரின் தொகுப்பாக வெளிவந்துள்ள கும்பாபிடேக மலர்கள் கருத்துப்பெட்டகங்கள் என்றே சொல்லத்தக்கன. அந்த அளவில் நிறைய செய்திகைளக் கொண்டு இவரால் பல மலர்கள் தொகுக்கப்பெற்றன. சோம.லெ தொகுத்த மலர் என்பது கணம் குறையாதது. மணம் மாறாதது. வரலாற்றைப் பதிந்து தரும் ஆவணம் என்றால் மிகையாகாது. திருவண்ணாமலை, இராமேசுவரம் போன்ற ஆலயக் குடநீராட்டுகளின் போது இவரே தொகுப்பாசிரியராக விளங்கி அம்மலர்களைச் சிறப்புட தயாரித்தளித்தார்.
பண்டிதமணி பற்றிய இவரின் வாழ்க்கை வரலாற்று நூல் குறிக்கத்தக்க ஒன்றாகும். தமிழக முதல்வராக விளங்கிய ஓ.பி. இராமசாமி செட்டியார் பற்றிய இவரின் வாழ்க்கை வரலாற்று நூலும் எண்ணத்தக்கது.
இவரின் ‘வளரும் தமிழ்’, ‘செட்டிநாடும் செந்தமிழும்’ ஆகிய நூல்கள் ஆராய்ச்சியாளர்களுக்குப் பெரிதும் உதவுபவை. இதனடிப்படையில் பல்வேறு ஆராய்ச்சிக் களங்களை உருவாக்கிக் கொள்ள இயலும். நகரத்தாரியல் ஆய்விற்குத் தக்க ஆவணம் ‘செட்டிநாடும் செந்தமிழும்’ என்ற நூல்.
நெய்வேலி பழுப்பு நிலக்கரித் திட்டம் பற்றி முதன் முதலில் நூல் எழுதி வெளியிட்ட பெருமை இவரையே சாரும். மொழியியல் பற்றிய இவரின் நூலும் அத்துறையின் முன்னோடி நூலாக விளங்குகிறது.
இவர் இந்திய அரசின் மத்திய நிறுவனமான சாகித்திய அகாதமிக்காக 1901 முதல் 1952 வரையான கால எல்லையில் வெளிவந்த தமிழ் நூல்களின் தொகுப்பினைத் தொகுத்தளித்துள்ளார். இது குறிக்கத்தக்க தேடல் ஆகும். தேசிய புத்தக நிறுவனம், வரலாற்று ஆய்வு இந்தியக் கழகம் போன்ற நிறுவனங்கள் இவரின் பங்களிப்பால் சிறந்தன.
இவரின் கடித இலக்கியம் குறிக்கத்தக்க ஒன்று. இவர் தன் மகன் சோமசுந்தரத்திற்கு எழுதிய கடிதங்கள் குறிக்கத்தக்கன. அவரின் கடித இலக்கியத்திற்கு ஒரு சான்று. ‘‘உனக்கென்று ஒரு நற்பெயரை மற்றவர்களிடம் உருவாக்கிக் கொள்வது கடினம். உருவாக்கிய பிறகு அதைப் பாதுகாப்பது இன்னும் கடினம். கடின உழைப்பு, நேர்மை, அறிவுடைமை மூலம் வாழ்வில் உயர்வதுதான் முக்கியம்.’’ (வெற்றியுர் சுந்தரம், நகரத்தார் பெருமை) என்ற கடிதக் குறிப்பு அனைவருக்கும் வாழ்க்கை இலக்கணத்தைக் கற்றுத்தருகிறது.
சென்னைப் பல்கலைக்கழகம், மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழகம் போன்றவற்றின் ஆட்சிக்குழுவில் இவர் அங்கம் வகித்தார். மேலும் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தின் மக்கள் தொடர்பு அலுவலராகவும் இவர் பணியாற்றியுள்ளார். செட்டிநாடு தொழில்நுட்பக் கல்லூரியின் தாளாளராகவும் இவர் பணியாற்றியுள்ளார். சென்னையில் நடைபெற்ற உலகத் தமிழ் மாநாட்டின் கருத்தரங்கப் பொறுப்பாளராகவும் இவர் செயல்பட்டார். தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகத்தின் முதுநிலை ஆய்வாளராகவும் இவர் விளங்கினார். தமிழ் எழுத்தாளர் சங்கத் தலைவராகவும் இவர் பணியாற்றியுள்ளார்.
இவர் தன் காலத்தில் தன் முன்னோர்கள் வாழ்ந்த தொன்மை இடமான மேலூர்க்கு அருகில் உள்ள கீழ வளவு என்ற ஊருக்கு அருகில் அமைந்துள்ள கொடுக்கம்பட்டி கிராமத்தில் அருள்பாலிக்கும் சோமசுந்தர விநாயகருக்கு ஒரு கோவிலை அமைத்தார். இது இவரின் பக்திச்சிறப்பையும் முன்னோர் வழி போற்றலையும் காட்டுவதாக உள்ளது.
இவ்வாறு பற்பல பணிகளை ஆற்றிய இவருக்கு நான்கு பெண்மக்கள், ஒரு மகன். இனிய இல்லறம் பேணிய இவர் சென்னையில் தன் இறுதிக் காலத்தைக் கழித்தார். அமெரிக்காவில் இருக்கும் தன் மகனுக்குக் கடிதம் ஒன்றை எழுதி அதனை அஞ்சலகத்தில் சேர்த்துவிட்டுச் சேர்ந்தவர் இவரின் எழுத்துப்பணிகள் என்றும் நிலைத்துநிற்க அமரரானார்.

செவ்விலக்கியங்களில் விளையாட்டு

செவ்விலக்கியங்களில் விளையாட்டு


Siragu sevvilakkiyam4
மனிதனின் உடலை வளப்படுத்துவது விளையாட்டு. மனித மனதை மகிழ்ச்சி அடையச் செய்வதும் அதுவே. மனித வாழ்வில் ஏற்படும் வெற்றித் தோல்விகளைச் சரிசமமாக ஏற்க வைப்பதும் விளையாட்டு அனுபவமே ஆகும். ‘‘செல்வம் புலனே புணர்வு விளையாட்டு என்று அல்லல் நீத்த உவகை நான்கே” என்று விளையாட்டால் உவகை தோன்றும் என்கிறார் தொல்காப்பியர்.
சங்க இலக்கியங்களிலும், தொடர்ந்து எழுந்த பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்களிலும், காப்பியங்களிலும் பல்வகை விளையாட்டுகள் குறித்த பதிவுகள் இடம்பெறச் செய்யப்பெற்றுள்ளன. தமிழர்தம் மரபு சார்ந்த அடையாளங்களுள், பழக்கவழக்கங்களுள் ஒன்றாக நீடித்து இருப்பது விளையாட்டுத் துறை ஆகும். செவ்விலக்கிய கால விளையாட்டுகள் இன்றைக்கு வரை தமிழர்களின் புழங்குமுறையில் இருப்பது என்பது விளையாட்டு உணர்ச்சியின் தொடர்வையும், செவ்விலக்கிய கால நீட்சியையும் அறிவிப்பதாக உள்ளது.
விளையாட்டில் ஆண்கள், பெண்கள், சிறுவர் சிறுமியர், முதியோர் போன்றோர் தனித்தும், குழுவாகவும் கலந்து கொள்ளும் பல விளையாட்டுகள் செவ்விலக்கியங்களில் காணப்பெறுகின்றன.
உடல்வித்தை, உழலை, எழில், கவண், கவணை, சிறுபாடு, தெள்விளி,மரம்ஏறல், முக்கால்சிறுதேர், வட்டு, வில்ஆகிய விளையாட்டுகள் சிறுவர் விளையாடும் விளையாட்டுகள் ஆகும். சிறுமியர் ஆடுவனவாக எண்ணல்,ஓரைகண்புதை, கழங்கு, களவு, காய்மறை, சிற்றில், தெற்றி, தைந்நீராடல், பந்துபாவை, பூ கொய்தல், மரம்வளர்த்தல், வட்டுஆகியன அமைந்தன. வண்டல் என்ற விளையாட்டு மகளிர் ஆடிய விளையாட்டு ஆகும். ஏறுதழுவுதல், குத்துச் சண்டை, மற்போர், வட்டுநா, வில் போன்ற விளையாட்டுகள் ஆண்கள் ஆடிய விளையாட்டுகள் ஆகும். முதியோர்விளையாடிய விளையாட்டுகள் கட்டு, கவறு –கன்னம் தூக்கல், சூதுவட்டு சூதுவட்டு, வல்லு ஆகியனவாகும்.
இவை தவிர காதலர் விளையாட்டு, நீர் விளையாட்டு, படகு ஏறல் முதலியனவும் நடைபெற்றுள்ளன. மேலும் ஊசல், ஊதல், ஓட்டம், குளிர், தட்டை, தெள்விளி, தொழிற்பாடல், பறை, யானையேற்றம், வட்டு, அலவன்ஆட்டல், குறும்பூழ்ச்சண்டை, சேவல்சண்டை, தகர்ச்சண்டை, யானைப்போர் ஆகியன மகிழ்ச்சிக்காக விளையாடவும் பிறரால் பார்க்கவும் நிகழ்ந்துள்ளன. இவ்வகையில் பல்வேறு விளையாட்டுகள் செவ்விலக்கிய காலங்களில் தமிழ் மக்களால் விளையாடப்பெற்றுள்ளன. அவற்றில் சில இன்னமும் தமிழர் வாழ்வில் அமைந்துச் செவ்விலக்கியத் தொடர்பினை வெளிப்படுத்தி நிற்கின்றன. இவற்றில் சிலவற்றின் விரிவினை இக்கட்டுரை எடுத்துரைக்கிறது.
சிறுதேர் உருட்டல்
Siragu sevvilakkiyam2
சிறுவர்களின் விளையாட்டில் இன்றுவரை தொடரும் விளையாட்டுக்களுள் ஒன்று சிறுதேர் உருட்டும் விளையாட்டு ஆகும். இது தேர் போன்ற மாதிரி வடிவத்தையும் உருட்டுவதாக அமைகிறது. தற்காலத்தில் உள்ள நடைவண்டி ஓட்டும் விளையாட்டு இதன் எச்சமாகும்.
‘‘தச்சச் சிறாஅர் நச்சப் புனைந்த
ஊரா நல்தேர் உருட்டிய புதல்வர்
தளர்நடை வருத்தம் வீட அலர்முலைச்
செவிலி அம்பெண்டிர்த் தழீஇ பால் ஆர்ந்து
அமளி துஞ்சும் அழகுடைநல் இல்”
என்று உழவர் இல்லத்தில் சிறுவர் சிறுதேர் உருட்டிய நிகழ்வைப் பெரும்பாணாற்றுப்படை காட்டுகிறது. நடைவண்டியில் சிறுவர்கள் ஏறி மகிழ இயலாது. இருப்பினும் அவர்கள் ஏறி மகிழ்வது போன்ற இன்பத்தைத் தரவல்லதாக அவ்விளையாட்டு அமைகிறது. இதனையே இப்பாடல் ஊரா நல்தேர் என்று குறிப்பிடுகிறது. சிறுதேர் ஓட்டி அயர்ந்தபோது செவிலித்தாயர் அச்சிறுவர்களைத் தழுவி எடுத்து, பால் தந்து, படுக்கையில் தூங்க வைத்த நிகழ்வுகள் பெரும்பாணாற்றுப்படையில் காட்டப்பெற்றுள்ளன. ஐங்குறுநூற்றில் தலைவனும் தலைவியும் தம் மகன் சிறு தேர் உருட்டி விளையாடும் விளையாட்டினைக் கண்டு மகிழ்கின்றனர். இல்லறப் பயனை அனுபவிக்கின்றனர்.
‘‘புணர்ந்த காதலியின் புதல்வன் தலையும்
அமர்ந்த உள்ளம் பெரிது ஆகின்றே
அகன் பெருஞ்சிறப்பின் தந்தை பெயரன்
முறுவலின் இன்னகை பயிற்றிச்
சிறுதேர் உருட்டும் தளர்நடை கண்டே”
சிறிய தேரைத் தன் மகன் ஓட்டிச் செல்வதைத் தலைவனும் தலைவியும் காணுகின்றனர். அச்சிறுவன் முறுவல் பூத்த வண்ணம், தளர் நடை இட்டபடி சிறுதேரை உருட்டுகிறார். இதனைக் கண்டு தலைவி மகிழ்கிறாள். தலைவன் மீது கொண்ட அன்பின் பெரிய தன்மைபோல தன் மகனிடத்திலும் பெரிய அன்பினை அவள் வைக்கிறாள். இவ்வாறு சிறுதேர் விளையாட்டு குடும்பத்திற்கே உவகை தருவதாக அமைகிறது.
”தச்சன் செய்த சிறுமா வையம்,
ஊர்ந்துஇன் புறாஅர் ஆயினும், கையின்
ஈர்ந்து இன்புறூஉம் இளையோர் போல
உற்றுஇன் புறோம் ஆயினும் நற்றேர்ப்
பொய்கை ஊரன் கேண்மை
செய்து இன்புற்றனெம் செறிந்தன வளையே”
என்ற பாடலில் சிறுதேர் இழுக்கும் இன்பம் உவமையாக ஆக்கப்பெற்றுள்ளது. இது மருத நிலப்பாடல். தலைவன் தலைவியை விட்டுப் பிரிந்து வேறு ஒருத்தியுடன் பழகி வருகிறான். இந்நிலையில் தலைவி தன் துயரத்தை மகிழ்ச்சியாக மாற்றிக்கொள்கிறார். தச்சர்கள் செய்து தந்த சிறிய தேரில் அமர்ந்து செல்ல முடியாவிட்டாலும் அதனை இழுத்துச் சென்று இன்பம் பெறுகின்றனர் சிறுவர்கள். அதுபோல தானும் தலைவனுடன் உற்று இன்புறாவிட்டாலும் அவனின் உறவினைப் பெற்றோம் என்பது கருதி மகிழ்கிறோம். இதன் காரணமாக கழன்று விழ இருந்த என் வளையல்கள், கழலாது இறுக்கமாகின என்கிறாள் தலைவி.
இப்பாடலில் சிறுமா வையம் என்பது குறிக்கத்தக்க பகுதி. மா என்பது குதிரையைக் குறிப்பது. தேரைக் குதிரை இழுத்துச் செல்வது என்பது நடைமுறை. ஆனால் இந்தச் சிறு தேரைக் குதிரை இழுக்க முடியாது. எனவே சிறுவர் இழுத்துச் செல்கின்றனர். இச்சிறுதேரில் ஏற இயலாது. ஆனாலும் சிறுவர்கள் இதனை இழுக்க இயலும்  குதிரையால் இழுக்க இயலாத சிறுதேரின் தன்மையைப் பட்டினப்பாலையும் காட்டுகிறது.
‘‘நேரிழை மகளிர் உணங்குஉணாக் கவரும்
கோழி எறிந்த கொடுங்கால் கனங்குழை
பொற்கால் புதல்வர் புரவி இன்று உருட்டும்
முக்கால் சிறுதேர் முன்வழி விலக்கும்”
என்ற பகுதியில் புரவி இன்று உருட்டும் முக்கால் சிறுதேர் என்பது தேரின் வடிவழகைக் காட்டும் பகுதியாகும். முக்கால் என்பது மூன்று சக்கரங்களை உடைய தேர் என்பதை விளக்குவதாகும். புரவி என்பது குதிரை. தேர் என்றால் குதிரைகள் இழுத்துச் செல்ல வேண்டும். அவ்வாறு செல்ல இயலாத சிறு தேர் என்பதை விளக்க செவ்விலக்கியங்கள் முயன்றுள்ளன. கோழியை விரட்ட வீசப்பட்ட குழை என்ற தங்க ஆபரணம் சிறுவர் தேரினை தடுக்கும்படியாகக் கிடந்தது என்று இப்பாடலடிகள் குறிக்கின்றன. இதன் காரணமாக குழை தடுக்கும் அளவிற்குச் சிறுமை உடைய தேர் என்பதும் பெறத்தக்கது.
இவ்வகையில் தலைவன், தலைவியின் இன்ப அன்பின் உவமைப் பொருளாகச் சிறுதேர் விளங்கி அது விளையாட்டுப் பொருள் என்ற நிலையில் இருந்து உயர்ந்து அகப்பொருள் சார்புடையதாக அமைந்துவிடுகிறது.
பந்தாடல் 
Siragu sevvilakkiyam5
செவ்விலக்கிய காலம் முதல் இன்றுவரை தொடர்கிற விளையாட்டுக்களில் குறிக்கத்தக்க விளையாட்டு பந்தாடல் என்பதாகும். மகளிர் ஆடும் இவ்விளையாட்டு பற்றிய பல செய்திகள் செவ்விலக்கியங்களில் காணப்பெறுகின்றன. உயர்ந்த மாடங்களில் பெண்கள் வரிபந்துகளை வைத்து விளையாடியதாக பெரும்பாணாற்றுப்படை குறிக்கிறது. ‘‘தமனியப் பொற்சிலம்பு ஒலிப்ப, உயர்நிலை வான் தோய் மாடத்து வரிப்பந்துஅசைஇ” என்ற பாடற்குறிப்பு இதனை உறுதி செய்யும்.
”சீர்கெழு வியன்நகர்ச் சிலம்பு நகஇயலி
ஓரை ஆயமொடு பந்து சிறிது எறியினும்
‘வாராயோ‘ என்று ஏத்தி பேர் இலைப்
பகன்றை வான்மலர் பனி நிறைந்ததுபோல்
பால்பெய் வள்ளம் சால்கை பற்றி
என்பாடு உண்டனை ஆயின் ஒருகால்
நுந்தை பாடுமு் உண் என்று ஊட்டி
பிறந்ததற் கொண்டும் சிறந்தவை செய்து யான்
நலம்புனைந்து எடுத்த என் பொலந்தொடி குறுமகள்”
என்று ஒரு நற்றாய் பாடுகிறாள். இதில் தலைவி தன் தோழியர் குழாத்துடன் பந்து விளையாடும் செய்தி குறிக்கப்பெற்றுள்ளது. பெரிய வீட்டினில் வளர்ந்த என் மகள், சிலம்பு ஒளிவிடுமாறு தோழியர் கூட்டத்துடன் பந்து விளையாடுகிறாள். சிறிது நேரம் அவள் விளையாடினாலும் பெரிதாய் விளையாடினாள் என கவலை கொள்கிறாள் நற்றாய். இதன் காரணமாக, வெள்ளிக் கிண்ணத்தில் பால் கொண்டு வந்து அவளுக்கு அயர்ச்சி நீக்க முயற்சிக்கிறாள். அப்போது சிறிது உண்பாள். பின் பால் உண்ண மறுப்பாள். அப்போது ‘என் பங்கிற்குப் பால் உண்டுவிட்டாய். உன் தந்தை பங்கிற்கும் சற்று பால் அருந்து” என்று யான் குறிப்பிடுவேன் என்கிறாள் நற்றாய். அத்தகைய செல்வ வளம் மிக்கவளாக என் தலைவியை நான் வளர்த்தேன் என்று நற்றாய் குறிப்பதாக அகநானூறு பாடுகிறது. இப்பாடல் வழி பந்தாடும் நிகழ்ச்சி ஆயமுடன் ஆடப்படுவது என்பது தெரியவருகிறது.
அகநானூற்றின் மற்றொரு பாடலில் பந்து ஆடிய காரணத்தால் தலைவிக்கு ஏற்படும் அயர்வினைப் பற்றிய குறிப்பு இதுபோன்றே அமைகிறது.
‘‘வளம்கெழு திருநகர்ப் பந்து சிறிது எறியினும்
இளந்துணை ஆயமொடு கழங்கு உடன் ஆடினும்
உயங்கின்று அன்னை என் மெய் என்று அசைஇ
மயங்குவியர் பொறித்த நுதலன் தண்ணென
முயங்கினள் வதியும் மன்னே”
என்று தலைவி ஆயமோடு பந்து சிறிது நேரம் விளையாடினாலும் தன் உடல் வருத்தம் பெற்றது என்று மயங்கும் மெல்லியத்தன்மை வாய்ந்தவளாகப் படைக்கப்பெற்றுள்ளாள்.
‘‘ஆம்தீம் கிளவி ஆயமொடு கெழீஇப் பந்துவழிப் படர்குவன் ஆயினும் நொந்துநனி வெம்பும்மன் அளியல்தானே” என்ற பாடலடிகளில் தலைவி, தன் ஆயமோடு பந்து விளையாடும் நிலையும், இதன் காரணமாகத் தலைவிக்கு எழும் நோவும் சுட்டப் பெறுகின்றன.
பந்துகளை ஒருவர் மீது ஒருவர் எறியும் நடைமுறையும் செவ்விலக்கிய காலத்தில் இருந்துள்ளது. ‘‘கோதை வரிப்பந்து கொண்டு எறிவார்” பந்தர் வயலை பந்து எறிந்து ஆடி என்ற பாடலடிகள் இதற்குச் சான்றாவன.
இவ்வகையில் பந்து விளையாட்டு என்பது செவ்விலக்கியச் சார்புடையது என்பதை உறுதிப்படுத்த முடிகிறது.  
கழங்கு
Siragu sevvilakkiyam3
பெண்கள் விளையாடும் செவ்விலக்கிய விளையாட்டுகளில் இன்றும் தொடர்ந்து விளையாடப்பட்டு வரும் முக்கியமான விளையாட்டு கழங்கு என்பதாகும். இவ்விளையாட்டு, கழற்சிக்காய், அல்லது முத்துக்கள் அல்லது முத்துக்கள் வடிவில் இருக்கும் மரக்கட்டை அமைப்புகள் கொண்டு விளையாடப்பெறும். யானைத் தந்தத்தில் கழற்காய்கள் செய்யப்பட்டதாக அகநானூறு குறிக்கிறது. ‘‘கோடுகடை கழங்கின்” என்ற குறிப்பு இதனை உணர்த்தும். இது தற்போது மூன்றாங்கல் முதல் பதினாறாங்கல் வரை விளையாடப்பெறுகிறது.
வீட்டுக்கு வெளியே மணற்பகுதியில் பெண்கள் கூட்டமாகக் கழங்கு விளையாடியுள்ளனர் .
‘‘கூரை தன்மனைக் குறுந்தொடி மகளிர்
மணல் ஆடு கழங்கின் அறைமிசைச் தாஅம்”
என்று கழங்கு ஆடிய இடம் இப்பாடலடிகளில் காட்டப்பெற்றுள்ளது,
பெரும்பாணாற்றுப்படையிலும் மணற்பாங்கான இடத்தில் கழங்கு விளையாடப்பெற்ற குறிப்பு காணப்பெறுகிறது.         ‘‘பைய
முத்த வார்மணல் பொற்கழங்கு ஆடும்
பட்டின மருங்கின் அசையின்”
என்ற பகுதி மேற்கருத்துக்கு வலு சேர்க்கும். கழங்கு ஆட்டம் விளையாட்டாகவும் செவ்விலக்கிய காலத்தில் இருந்துள்ளது. நன்மை, தீமை அறியும் முன்னோட்டமாகவும் அது செவ்விலக்கிய காலத்தில் இருந்துள்ளது. ‘‘எல்லாம் எண்ணின் இடு கழங்கு தபுந” என்று பதிற்றுப்பத்து இதனைக் குறிக்கிறது. நார்முடிச் சேரலைப் போரில் வெல்லுவதற்கான கழற்காய்களை உருட்டி அதன்வழி கணக்கிட்டு வந்த பகைவர் அனைவரும் கழற்காய் பொய் சொன்னது என்னும் அளவிற்குத் தோல்வியைத் தழுவ வைத்த அரசனே என்ற இப்பாடல் குறிப்பின்படி இது விளங்குகிறது.
இதே நிலை ஐங்குறுநூற்றிலும் காணக்கிடைக்கிறது.
‘‘பொய்படுபு அறியாக் கழங்கே! மெய்யே
மணிவரைக் கட்சி மடமயில் ஆலும்நம்
மலர்ந்த வள்ளியங் கானங் கிழவோன்
ஆண்டகை விறல்வேள் அல்லள்இவள்
பூண்தாங்கு இளமுலை அணங்கியோளே”
பொய்த்தலைத் தராத கழங்கு என்று குறிப்பிட்டு, அது பொய்யான நிலையைக் கபிலர் காட்டுகிறார். தலைவி தலைவன் மீது ஆறாக்காதல் கொண்டு அவனை அடைய இயலாது வருந்துகிறாள். இந்நேரத்தில் வேலன் ஒருவன் வருகை தந்து கழற்காய்களை உருட்டித் தலைவிக்கு இத்துயரம் முருகனால் வந்தது என்று கூறிச்செல்கிறான். இதனைக் கேட்டு நகைத்த தோழி இது முருகனால் வந்தது அல்ல, தலைவனால் வந்தது” என்று பேசுகிறாள்.
இவ்வகையில் கழங்காடல் ஒரு விளையாட்டாகவும் பின்வருவதை அறிவிக்கும் முன் முயற்சியாகவும் செவ்விலக்கிய காலத்தில் விளங்கியுள்ளது என்பது குறிக்கத்தக்கது. தற்போது சோழி உருட்டும் நிலை இதனுடன் ஒப்பு வைத்து எண்ணத்தக்கது.
சிலப்பதிகாரத்தில் ‘‘பந்தும் கழங்கும் தந்தனர் பரசி” என்று இரு விளையாடல்கள் பற்றிய குறிப்பு இடம்பெற்றுள்ளது.
வண்டல்
Siragu sevvilakkiyam7
மணலில் சிற்றில் கட்டி விளையாடும் விளையாட்டு வண்டல் எனப்படுகிறது. இன்றுவரை தொடரும் செவ்விலக்கிய விளையாட்டாக இது அமைகிறது. மணலில் பாவை செய்து விளையாடுவதும் இவ்வகை விளையாட்டாகின்றது.
தலைவனும் தலைவியும் உடன்போக்கு செல்கின்றனர். அப்போது, தலைவி தன்னை நம்பி வந்த காரணத்தினால் தலைவன் அவளின் மெல்லிய இயல்புகளுக்கு இடம் தருகிறான்
‘‘நிழல்காண் தோறும் நெடிய வைகி
மணல்காண்தோறும் வண்டல் தைஇ
வருந்தாது ஏகுமதி வாள் எயிற்றோயே!”
என்றவாறு தலைவன் தலைவியிடம் பேசுகிறான். புதுமணல் புறப்பாட்டின்போது, சிற்றில் கட்டி விளையாடும் இயல்புடையவள் தலைவி என்பது இதன்வழி தெரியவருகிறது.
ஐங்குறுநூற்றில் வண்டலில் பாவை செய்து விளையாடும் இயல்பினைக் காணமுடிகின்றது.
‘‘கண்டிகும் அல்லமோ காண்கநின் கேளே?
வண்டற் பாவை வௌவலின்
நுண்பொடி அளைஇக் கடல் தூர்ப்போளே”
என்ற பாடலில் தலைவி கடல் மணிலில் பாவை செய்து விளையாடினாள். ஆனால் அந்தப் பாவையைக் கடல் கொண்டுபோனதன் காரணமாக அதனைத் தேடித் தலைவி கடலைத் தூர்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள் என்று தலைவியின் காதல் மேன்மையை இப்பாடல் விளக்குகிறது.
தலைவி கட்டிய சிற்றில்லின் அழகினை ஒரு அகநானூற்றுப்பாடல் விவரிக்கிறது.
‘‘கூழை நொச்சிக் கீழது என்மகள்
செம்புடைச் சிறுவிரல் வரித்த
வண்டலும் கண்டிரோ கண்உடையீரே?”
என்ற இப்பாடலில் குட்டையான நொச்சி மரத்தின் அடியில் என்மகள் தன் சிறுவிரலால் கட்டிய சிற்றில்லைப் பாருங்கள். அவள் நேற்று இவ்விடத்தை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டாள். இருந்தாலும் அவள் கட்டிய சிற்றிலின் அழகு நம்மைக் கவர்கிறது என்று குறிக்கிறாள் நற்றாய்.
பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்களிலும் வண்டல் இழைக்கும் முறைமை பதிவு செய்யப்பெற்றுள்ளது. ‘‘பேதை மடவார் தம் வண்டல் விளக்கு அயரும் – (ஐந்திணை ஐம்பது, பாடல் 46 அடி.2) வண்டல் அயர் மணல் மேல் வந்து – திணைமாலைநுநூற்றைம்பது பாடல்3) என்ற நிலையில் வண்டல் பதிவாகியுள்ளது.
இவ்வாறு சிற்றில் இழைக்கும் விளையாட்டைச் செவ்விலக்கியங்கள் பாடுகின்றன.
இவை தவிர வட்டு, ஏறுதழுவுதல் போன்ற பல விளையாட்டுகள் இன்னமும் செம்மொழி இலக்கிய மரபில் தமிழகத்தில் நின்று நிலவி வருகின்றன. இவ்வகையில் தொன்மைச் சமுதாயத்தின் விளையாட்டுக் கூறுகளைத் தமிழகம் தழுவி நிற்பது அதன் மரபுபோற்றல் சிறப்பினை வெளிப்படுத்துவதாக உள்ளது.